Sunday, February 17, 2008
Saturday, February 16, 2008
INTENSYON: Ika-5 Kabanata, Takas at Iwas
[Writer's Note: This entry is not meant to inflict any harm to anyone. This is based on true events so anything that you may find may be offensive. If you don't want to continue, don't read from this point on.]
2 weeks before the end of the term, lumipat na ako sa bago kong plac eof residence, isang dorm na walking distance lang sa CS. Hindi ako makapaniwala na bibigyan ako ng mga magulang ko nang pagkakataon na ipatunayan sa kanila na kaya kong mabuhay na mag-isa. Ngunit lagi kong isinasaisip na kahit kung malayo ako sa gabay ng magulang ko, ang mga tinuro nila sa'kin ang laging mangingibabaw higit pa sa lahat.
That time rin, nagpaplano si Sempai na magkaroon uli ng outbound trip, this time sa condo ng isa sa mga Vets. Guess kung saan: sa Serendra! Weghhh! Joke, hindi sa Serendra, pero dun sa isang condo tower somewhere sa Taguig. Posh ang lugar na iyon kaya mamahalin. Bakit kaya nais niyang magkaroon ng outbound sa isang lugar na gaya non?
Plano niyang gawin ang tinatawag niyang "all-out boot camp" buong term break, bale one week of heck. "Come on guys, it's for your own good", iyun yata ang sinabi niya pero di sakto, basta something like that. Ang ibig niyang sabihin, dapat wala na kaming inhibitions whatsoever, at harapin kung ano ang dapat harapin.
I, on the other hand, am still trying to find a way to get off the boat, pero now I have to deal on getting off from this one. Hay, naku! Depress na depress ako kaya di ko na kayang gawin ito for sure.
One week before term break, finals namin. Hindi ko alam kung sino sa mga kaibigan ko sa org ang ipagkaktiwala ko na sabihin ang intensyon kong kumalas. Kaya ang pinaka-safe at trustworthy na taong nais kong ipaalam ay si Nicolesa, isang IS student (IS standsa for International Studies). Nagtataka siya sa'kin kung bakit balak kong kumalas, pero nung time na iyon, di ko masabi sa kanya ang dahilan ko. Basta, sinabi ko alng sa kanya ayayoko na't nahihirapan ako. Wala nang mas malalim pa diyan.
Thursday ang confirmation sa mga sasama. Wala pang ayaw sumama, natatakot ako. Buti na lang ang isa kong kasama, si Licca, sure na hindi sasama kasi uuwi siya sa kanila. Sabi ni Carol, di puwedeng umalis nang walang matinong dahilan. Feeling ko kapag sinabi kong di ko nais sumama sa dahilang ayoko i-spend ang bakasyon ko diyan, mapapagalitan ako't masesermunan ng todo-todo. Di ko na alam ang gagawin ko.
Nanghingi ako ng senyas sa Langit kung sasama ba ako o hindi. Sa kabuthinag palad, meron nga. Nasa school ako non, wala namang masyadong ginagawa. Then out of nowhere, nagpop-out palabas ang isang lens ng salamin ko. Di ko alam pero feeling ko iyun nga ang sign na hinihingi ko. Meron na akong excuse para di sumama tuloy. Ang saya-saya ko!
Idinahilan ko iyon kay "Sir" Jairus. Alam kong malilintikan ako sa kanya pero iyon lamang ang kaya kong maibigay na alibi, ang sira kong salamin. Tinanggap niya ang plaiwanag ako at excuse na ako sa "camp of no return" ni Sempai. Yehey!
But, I still ahve to worry on getting myself ut and it will only be a matter of time that I must tell them.
DURUGTUNGAN
2 weeks before the end of the term, lumipat na ako sa bago kong plac eof residence, isang dorm na walking distance lang sa CS. Hindi ako makapaniwala na bibigyan ako ng mga magulang ko nang pagkakataon na ipatunayan sa kanila na kaya kong mabuhay na mag-isa. Ngunit lagi kong isinasaisip na kahit kung malayo ako sa gabay ng magulang ko, ang mga tinuro nila sa'kin ang laging mangingibabaw higit pa sa lahat.
That time rin, nagpaplano si Sempai na magkaroon uli ng outbound trip, this time sa condo ng isa sa mga Vets. Guess kung saan: sa Serendra! Weghhh! Joke, hindi sa Serendra, pero dun sa isang condo tower somewhere sa Taguig. Posh ang lugar na iyon kaya mamahalin. Bakit kaya nais niyang magkaroon ng outbound sa isang lugar na gaya non?
Plano niyang gawin ang tinatawag niyang "all-out boot camp" buong term break, bale one week of heck. "Come on guys, it's for your own good", iyun yata ang sinabi niya pero di sakto, basta something like that. Ang ibig niyang sabihin, dapat wala na kaming inhibitions whatsoever, at harapin kung ano ang dapat harapin.
I, on the other hand, am still trying to find a way to get off the boat, pero now I have to deal on getting off from this one. Hay, naku! Depress na depress ako kaya di ko na kayang gawin ito for sure.
One week before term break, finals namin. Hindi ko alam kung sino sa mga kaibigan ko sa org ang ipagkaktiwala ko na sabihin ang intensyon kong kumalas. Kaya ang pinaka-safe at trustworthy na taong nais kong ipaalam ay si Nicolesa, isang IS student (IS standsa for International Studies). Nagtataka siya sa'kin kung bakit balak kong kumalas, pero nung time na iyon, di ko masabi sa kanya ang dahilan ko. Basta, sinabi ko alng sa kanya ayayoko na't nahihirapan ako. Wala nang mas malalim pa diyan.
Thursday ang confirmation sa mga sasama. Wala pang ayaw sumama, natatakot ako. Buti na lang ang isa kong kasama, si Licca, sure na hindi sasama kasi uuwi siya sa kanila. Sabi ni Carol, di puwedeng umalis nang walang matinong dahilan. Feeling ko kapag sinabi kong di ko nais sumama sa dahilang ayoko i-spend ang bakasyon ko diyan, mapapagalitan ako't masesermunan ng todo-todo. Di ko na alam ang gagawin ko.
Nanghingi ako ng senyas sa Langit kung sasama ba ako o hindi. Sa kabuthinag palad, meron nga. Nasa school ako non, wala namang masyadong ginagawa. Then out of nowhere, nagpop-out palabas ang isang lens ng salamin ko. Di ko alam pero feeling ko iyun nga ang sign na hinihingi ko. Meron na akong excuse para di sumama tuloy. Ang saya-saya ko!
Idinahilan ko iyon kay "Sir" Jairus. Alam kong malilintikan ako sa kanya pero iyon lamang ang kaya kong maibigay na alibi, ang sira kong salamin. Tinanggap niya ang plaiwanag ako at excuse na ako sa "camp of no return" ni Sempai. Yehey!
But, I still ahve to worry on getting myself ut and it will only be a matter of time that I must tell them.
DURUGTUNGAN
Makati, MSA, Legazpi Village, 7 Eleven, Rolling Food Stalls, Yuchenco, Ayala, Buendia
best Makati experience ever. Made friends with Jason and Francine! Yeah!
May 2006
Thursday, February 14, 2008
INTENSYON: Ika-4 na Kabanata, Freefalling...Skydiving
[Writer's Note: This entry does not mean to inflict any harm to anyone. This is based on true events so anything that you may find may be offensive. If you don't want to continue, don't read from this point on.]
Ang CS ay may sister school, ang University of St James o USJ. Every once in a while, nagkakaroon nang get-together ang mga debate clubs ng dalawang institusyon. Nung nakaraang August nga, nagkaroon ng isang espesyal na get-together: isang mini-tournament.
Weeks before, nagkaroon ang Lipon ng crosstraining day kasama ang members nang Escuela de Discusiones na official debate organization ng rival school namin na College of Saint Valentine. Tingin ni Sempai ay handa na kami para harapin ang Lipon nang mga Jamers (tawag namin sa mga taga-USJ).
Isang Sabado, nagkita na ang dalawang kupunan. Hinati sa iba't ibang grupo ang mga miyembro ng bawat lipon. Nakasama ko si Kuya Rem bilang dual team. Ang tourney ay hahatiin ng apat na round, sino ang pinakamaraming panalo ay magkakasabak sa finals sa isa pang linggo.
Sa unang round, kami ni Kuya Rem ay nasa opening half nang debate (opposition). Tinawag namin ang koponan namin bilang Team "Bulol". Para maging maikli ang kuwento, mababa ang bingyan samin na score (3 out four which is third best). Second round, ayoko ang bingyan nilang bagay na pagtatalunan. Hindi ko mainitindi kaya sa huli, talo kami.
Okay kung natanggap ko ang pagkatalo ko pero ang hindi katanggap-tanggap ay ang binigyang evaluation sa performance ko. Feeling ko parang nasayang ang lahat nang dinaanan kong pagsasanay para at least mamasterin ang pmamamaraan ng pagdedebateh dahil sabi ng nagevaluate sa'kin, "out-of-context" at kung anu-ano pang criticsms with regards to the performance of everybody in round two.
Wasted tuloy ang feeling ko throughout the rest of the day. Hindi na ako makaisip nang tama. My mind just went on telling me that "joining this org was a big mistake and that I don't have what it takes to be a good debater". I never felt this low ever.
Umabanse sa finals ang team nina Mao, ang tanging team galing CS. Gusto kong maki-celebrate sa kanila kaso hanggang sa time na time na iyon, masama pa rin ang pakiramdam ko. Habang pauwi na ako sakay nang LRT, napaisip-isip ko na siguro hindi ko true calling ang mang-away at talagang hindi para sa'kin ang pagdedebateh. I kept this to myself as I was still thinking of a way for me to get off this group pero with due respect sa mga naturing kong pamilya.
Nasa point na ako na kung saan, inisip kong "tama pa ba ang ginagawa ko?", "dapat ko pa ba itong ipagpatuloy?", "paano ko sasabihin sa kanila ang intensyon kong kumalas?". For thenext few weeks, iyon lamang ang naiiisip ko. Mahahantong rin ang lahat sa isang desisyon.
DURUGUTUNGAN
Ang CS ay may sister school, ang University of St James o USJ. Every once in a while, nagkakaroon nang get-together ang mga debate clubs ng dalawang institusyon. Nung nakaraang August nga, nagkaroon ng isang espesyal na get-together: isang mini-tournament.
Weeks before, nagkaroon ang Lipon ng crosstraining day kasama ang members nang Escuela de Discusiones na official debate organization ng rival school namin na College of Saint Valentine. Tingin ni Sempai ay handa na kami para harapin ang Lipon nang mga Jamers (tawag namin sa mga taga-USJ).
Isang Sabado, nagkita na ang dalawang kupunan. Hinati sa iba't ibang grupo ang mga miyembro ng bawat lipon. Nakasama ko si Kuya Rem bilang dual team. Ang tourney ay hahatiin ng apat na round, sino ang pinakamaraming panalo ay magkakasabak sa finals sa isa pang linggo.
Sa unang round, kami ni Kuya Rem ay nasa opening half nang debate (opposition). Tinawag namin ang koponan namin bilang Team "Bulol". Para maging maikli ang kuwento, mababa ang bingyan samin na score (3 out four which is third best). Second round, ayoko ang bingyan nilang bagay na pagtatalunan. Hindi ko mainitindi kaya sa huli, talo kami.
Okay kung natanggap ko ang pagkatalo ko pero ang hindi katanggap-tanggap ay ang binigyang evaluation sa performance ko. Feeling ko parang nasayang ang lahat nang dinaanan kong pagsasanay para at least mamasterin ang pmamamaraan ng pagdedebateh dahil sabi ng nagevaluate sa'kin, "out-of-context" at kung anu-ano pang criticsms with regards to the performance of everybody in round two.
Wasted tuloy ang feeling ko throughout the rest of the day. Hindi na ako makaisip nang tama. My mind just went on telling me that "joining this org was a big mistake and that I don't have what it takes to be a good debater". I never felt this low ever.
Umabanse sa finals ang team nina Mao, ang tanging team galing CS. Gusto kong maki-celebrate sa kanila kaso hanggang sa time na time na iyon, masama pa rin ang pakiramdam ko. Habang pauwi na ako sakay nang LRT, napaisip-isip ko na siguro hindi ko true calling ang mang-away at talagang hindi para sa'kin ang pagdedebateh. I kept this to myself as I was still thinking of a way for me to get off this group pero with due respect sa mga naturing kong pamilya.
Nasa point na ako na kung saan, inisip kong "tama pa ba ang ginagawa ko?", "dapat ko pa ba itong ipagpatuloy?", "paano ko sasabihin sa kanila ang intensyon kong kumalas?". For thenext few weeks, iyon lamang ang naiiisip ko. Mahahantong rin ang lahat sa isang desisyon.
DURUGUTUNGAN
Wednesday, February 13, 2008
Singkits from Nursery to College, Same face same attitude different people
Napapansin ko noon nung nag-Grade 5 ako eh parang may kababalaghang nagyayari. Kasi nagkakaroon ako ng classmate na, bukod sa singkit ang mata, magkapareho pa nang pag-uugali at may pagkamayabang ang dating with some angas on top.
From Nursery to Grade 4:
1. Leo Angelo "Lucky" Yamauchi
-classmate ko nung nag-aaral pa ako sa Montessori sa Valenzuela.Half-Japanese at half Pinoy siya kaya halata ang east asian features niya sa mukha. We never met his dad pero mom niya mabait. Last time I saw him, we were two belts apart sa karate. He at that time got raised to Green while I was raised to Purple whcih is a few degrees behind him. Last time I heard, nag=aral sa Saint Jude sa Malinta at classmate nina Margarita't jamelle. Ka-friendster ko na rin siya kaya malaking gulat na lang iyung naging itsura ngayon pagtanda. hehehe. Best time ay nung sinuntok niya ang tiyan konang walang dahilan nung Grade 4. Member siya nang mga astig na guys sa school at magaling sumayaw nang Bye Bye Bye.
Grade 5
1. Jonathan "Jon" Choi
-Korean-American. American-born Korean pero laking Hong Kong. Akala ko nung una Chinese sila kasi taga-Hong kong siya pero through our moms conversation did I learned that he is, in fact, a Korean. certified blackbelter sa Taekwondo, at very fluent sa Korean (doy!). Magaling maglaro ng soccer. Mainitin ang ulo when provoked. Since that time, we're the only Asians in the neighborhood, we turned out to be good friends. Every Tuesdays and thursday, we would always come to his house to do our homework then later watch DBZ then play with his Game Cube (the in thing of 2001). I definitely like his mom as well as his lolo was actually a (drumroll please) a Korean War vet. His lolo likes jazz whcih was my thang then (nung 2001, mahilig akong makinig nang mga escapist na music kasi nakakasawa ang mga naririnig ko sa MTV). Last time I heard nasa Korea International School siya sa South Korea, probably nasa 3rd year high school. Last known contact was 2004 na may bitin na IDD call.
High School
1.Angelo "Onang" Francisco -A guy with a personality mixed-up of Jon's and Lucky's. He's maangas like Lucky na may pagkayabang kagaya ni Jon. Wala naman siyang interes sa martial arts sa palagay ko. Magaling gumuhit. Inevitably the "Artist of the Year" nang batch namin. People like to identify him with anything Japanese. Actually, ang distinct lang talaga sa kanya eh mukha siya talagang nakakatakot. Nung 4th year, naging CAT team leader siya (right o officer?). naging classmate siya ng pinsan ko sa Thomas. He's in college studying somewhere in Manila. Last seen in Ellaine's daughter's baptism as one of the ninongs.
College
Di pasado sa specifications ko iyungmga classmate ko na singkit kasi dapat may pagka-yabang, scary, at angas ang personality. Although may nakita akong taong maari kong maisama dito kaso di kami masyadong magkakilala nang lubos pero sinasabi ko pa lang sa'yo: para siyang si Lucky na Onang ang sugnit nang mukha at may kayabangan na kagaya ng kay Jon.
From Nursery to Grade 4:
1. Leo Angelo "Lucky" Yamauchi
-classmate ko nung nag-aaral pa ako sa Montessori sa Valenzuela.Half-Japanese at half Pinoy siya kaya halata ang east asian features niya sa mukha. We never met his dad pero mom niya mabait. Last time I saw him, we were two belts apart sa karate. He at that time got raised to Green while I was raised to Purple whcih is a few degrees behind him. Last time I heard, nag=aral sa Saint Jude sa Malinta at classmate nina Margarita't jamelle. Ka-friendster ko na rin siya kaya malaking gulat na lang iyung naging itsura ngayon pagtanda. hehehe. Best time ay nung sinuntok niya ang tiyan konang walang dahilan nung Grade 4. Member siya nang mga astig na guys sa school at magaling sumayaw nang Bye Bye Bye.
Grade 5
1. Jonathan "Jon" Choi
-Korean-American. American-born Korean pero laking Hong Kong. Akala ko nung una Chinese sila kasi taga-Hong kong siya pero through our moms conversation did I learned that he is, in fact, a Korean. certified blackbelter sa Taekwondo, at very fluent sa Korean (doy!). Magaling maglaro ng soccer. Mainitin ang ulo when provoked. Since that time, we're the only Asians in the neighborhood, we turned out to be good friends. Every Tuesdays and thursday, we would always come to his house to do our homework then later watch DBZ then play with his Game Cube (the in thing of 2001). I definitely like his mom as well as his lolo was actually a (drumroll please) a Korean War vet. His lolo likes jazz whcih was my thang then (nung 2001, mahilig akong makinig nang mga escapist na music kasi nakakasawa ang mga naririnig ko sa MTV). Last time I heard nasa Korea International School siya sa South Korea, probably nasa 3rd year high school. Last known contact was 2004 na may bitin na IDD call.
High School
1.Angelo "Onang" Francisco -A guy with a personality mixed-up of Jon's and Lucky's. He's maangas like Lucky na may pagkayabang kagaya ni Jon. Wala naman siyang interes sa martial arts sa palagay ko. Magaling gumuhit. Inevitably the "Artist of the Year" nang batch namin. People like to identify him with anything Japanese. Actually, ang distinct lang talaga sa kanya eh mukha siya talagang nakakatakot. Nung 4th year, naging CAT team leader siya (right o officer?). naging classmate siya ng pinsan ko sa Thomas. He's in college studying somewhere in Manila. Last seen in Ellaine's daughter's baptism as one of the ninongs.
College
Di pasado sa specifications ko iyungmga classmate ko na singkit kasi dapat may pagka-yabang, scary, at angas ang personality. Although may nakita akong taong maari kong maisama dito kaso di kami masyadong magkakilala nang lubos pero sinasabi ko pa lang sa'yo: para siyang si Lucky na Onang ang sugnit nang mukha at may kayabangan na kagaya ng kay Jon.
Subscribe to:
Posts (Atom)
