Feeling blue (not recommended to be read by Facebook users)

ewan ko pero i dont feel myself today. parang ang lungkot ko ngayon. siguro kasi dami nang nangyari sa isang araw. sama nang pakiramdam ko eh pero wla akong sakit ngalang. siguro it's just one of my downs lately.

kasi heto nga parang sa tingin ko parang ok at kontento na ako sa kung meron ako pero may pakiramdam pa rin ako ng pagkainggit nang makita ko kamkailan ung isang kakilala ko sa amin na meron siyang bagay na wala ako. bale pareho kami nang ganyang bagay pero sa kanya parang mas suitable para sa taste niya. kaseh, parehong kasi kami ng interes, ako nga naging hobby ko kaya hinihiram ko lang yung gamit ng mga magulang ko para lang masatisfy ung thirst ko para don.

but watching him using it makes me feel uncomfortable. it's as if i desrve something better like him deserving to own that thing which is very expensive.

hindi ko naman gustong maging estrambotiko pero para alam mo yon parang di ko matanggap na merong mas magaling sa akin sa isang interes kung saan parang pakiramdam ko na kaya kong umeksel doon. Pero may darating na isang tao at aagawin ang sa tingin kong kaya ko pero hihigitan pala ako.

masakit iyon para sa akin. kanina nga lang nasa malabon ako, nakita ko isang dating kaeskwela, galing lang sa isang pagsasanay. di ko na siya binati kasseh pauwi na ako. pero hlata sa knaya na enjkoy siya sa ginagawa niya. tapos meron akong kaliga sa ineenrol kong music school, pareho kaming magpiano pero siya mas matagal nang tumutugtog at mula sa kanyang matalas na obserbasyon, mahaba pa ang tatahakin ko kasi di ko pa masurpass ang level niya. feeling ko na after 3 years na nagpiapiano ako, para na rin akong neophyte. managal pa rin ako sa pagpindot ng mga keys, di ko pa masustain ang mga hinihingi ng mga piyesa, ang the ZFair, ang Hungarian Dance, ang Song of India, ang Turkey in a Starw. Hindi ko na kaya!!

Ayoko na talaga magpiano, gusto kio nang magquit. kasi noon pa naman ayoko na magpiano pero pinilit lang ako ng mommy ko kaya sinaman na niya ako kasabay ng ate ant ng bunso kahit di ko ito nalalaman o kung tinanong niya kung gusto ko pero sa simula pa lang AYOKO NA YON TALAGA!! Gusto ko na nga umiyak as i write this blog entry right now. bukas may piano uli ako pero sabi ni Mommy tuloy na rin pa rin ako hanggang sa magJne. JUNE, ayoko na, May na lang pagpasok ko sa Benilde ayoko na kasi tumuloy pa.

Inaamin ko di ako magaling sa lahat pero may mga gusto rin ako, may mga sariling interes, ayoko na ayoko na talaga na may pumipilkit sa akin. iba ang kaso sa violin dahil desisyon ko yon at nahahalata ko na doon ako gumagaling kaysa sa piano. sa baritone, desisyon ko yon nung grade five at pinanindigan ko yon hangang sa umuwi na kami dito sa Pilipinas.

at pati naman ito na talaga hobby at major interest ko, mapapakiramdam kong  na napakainferior ko para ipagpatuloy ito. na parang " huy, dapat may ganyan ko" or " you should do it this way".

i feel like i'm going to be sick but i guess kahit wala na ako sa SJA, parang hinahabol pa rin ako ng kamalasan at di ako iiwanan ng kamalasan hanggat talaga bumigay na ako at magpakamatay. ayoko na, ayoko nang maging inferior kasi pakiramdam ko parang namamaliit ko ang sarili kjong kakayahan. pati rin sa pag-guhit, ang matatawag kong natural na talento ko, ay namamaliit ko na rin yata. ang lungkot talaga ng buhay ko.

haay............................................................buhay...